Στην Ύδρα, εκεί όπου ο βράχος συναντά τη θάλασσα και η πέτρα συνομιλεί διακριτικά με το φως, μια μονοκατοικία στέκει ως αδιάσπαστο μέρος ενός συνεκτικού οικιστικού ιστού, ενός τόπου με ενιαία αρχιτεκτονική γλώσσα και αυστηρή αισθητική.
Η κατοικία εντάσσεται απόλυτα στο τοπίο, χωρίς να διεκδικεί την προσοχή. Η μορφή της, αυστηρή και απέριττη, ακολουθεί τις αρχές της τοπικής δόμησης – πέτρινη τοιχοποιία, μικρά ανοίγματα, ξύλινα κουφώματα, κεραμική στέγη. Η αρχιτεκτονική δεν προσπαθεί να καινοτομήσει, αλλά να αφουγκραστεί: το τοπίο, την ιστορία, τη σιωπή των γύρω δρόμων και αυλών.
Ο αρχιτέκτονας αναζητά όχι την αναπαραγωγή, αλλά τη μεταγραφή της ατμόσφαιρας: την τραχύτητα του υλικού, τη σκιά που ρίχνει ένα υπερυψωμένο μπαλκόνι, τον ήχο του ανέμου που σπάει στο καλντερίμι. Οι αυλές, οι γειτονικές πλατείες, οι στροφές των στενών δρόμων μεταφράζονται σε στοιχεία σύνθεσης – σε ένα σπίτι που μοιάζει να προϋπήρχε του σχεδιασμού του.
Το εσωτερικό ακολουθεί τη λιτή φιλοσοφία της κατασκευής. Ο διαχωρισμός των χώρων γίνεται ήπια, σχεδόν ανεπαίσθητα. Το φως διαχέεται διακριτικά, χωρίς επιτήδευση. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό – μόνο το απολύτως απαραίτητο για την κατοίκηση και τη σιωπηλή απόλαυση του τόπου.
Αυτή η μονοκατοικία στην Ύδρα δεν επιδιώκει να ξεχωρίσει. Αντίθετα, καταφέρνει να ανήκει. Ενσωματώνεται στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον με τρόπο ειλικρινή, σχεδόν αόρατο. Και γι’ αυτό, γίνεται παράδειγμα αρχιτεκτονικής που σέβεται, που ακούει και που επιβεβαιώνει πως η ουσία βρίσκεται συχνά στο πιο ταπεινό ίχνος.
